on: μία γαλλική ιδιομορφία

 

Συχνά, ακούμε να λένε:

“Πρέπει να έχεις ελεύθερο χρόνο για να μπορείς να ταξιδεύεις.”

“Άν έχεις τύχη, διάβαινε”. κ.ο.κ

Αν δεν απευθύνονται σε κάποιον συγκεκριμένα, οι παραπάνω προτάσεις, μοναδικό στόχο έχουν,  να εκφράσουν, κάποια γενική και αόριστη άποψη.

Το ίδιο πράγμα, στα γαλλικά, το πετυχαίνουμε, με την χρήση της προσωπικής αντωνυμίας on.

Στην καθημερινή γλώσσα  είναι αντίστοιχο του nous εμείς.

Για παράδειγμα:

  • Quand on est malade, on reste au lit. Οταν είμαστε άρρωστοι, μένουμε στο κρεβάτι.
  •  Μoi et Marie, nous sommes  de Paris. On est de Paris. Εγώ και η Μαρία είμαστε από το Παρίσι. Είμαστε από το Παρίσι.

Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να σημαίνει:

  • tout le monde όλοι, ή
  • les gens οι άνθρωποι (γενικά).

Για παράδειγμα:

  •  En hiver, les gens font du ski. Το χειμώνα, οι άνθρωποι κάνουν σκι, ή

 En hiver, on fait du skiΤο χειμώνα, κάνουν σκι.

Aν και έχει την έννοια του εμείς ή του αυτοί, το ρήμα που συνοδεύει είναι πάντα στον ενικό.

  • on parle = nous parlons
  • on travaille = nous travaillons

Τι γίνεται, όμως, στην περίπτωση, που μετά από το “on” ακολουθούν μετοχές ή επίθετα;

Εάν το “on” δεν αναφέρεται σε κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο τότε η μετοχή ή το επίθετο μένουν αμετάβλητα.

  •  Quand il fait beau, on est content. Όταν έχει καλό καιρό είμαστε χαρούμενοι.
  • En Europe, on n’ est pas arrivé à trouver une solution au problème du chômage. Στην Ευρώπη, δεν έχουν καταφέρει να βρουν λύση στο πρόβλημα της ανεργίας.

Αν αντικαθιστά κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο, τότε το επίθετο ή η μετοχή συμφωνούν σε γένος και αριθμό με το πρόσωπο αυτό.

  • Sylvie et moi*, nous sommes allées aux magasins, hier. On est allées aux magasins, hier.

(*Marie)

  • Moi et ma sœur, on est malades aujourd’ hui.

Δείτε ακόμη:

On ή l’on?

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Αρέσει σε %d bloggers:
Skip to toolbar